3 dagen in Mui Ne

< deze keer een editie van Robert, dus bereid je voor op een wat langer verhaal ;-) >

Tsja Mui Ne, een klein plaatsje aan de kust, tot voor kort nog vrij onbekend, maar genoeg voor een aparte editie van onze reeks reisverslagen!

Laat ik beginnen bij het begin. Ons plan voor midden en Zuid-Vietnam zag er redelijk standaard uit; Hue, Hoi An en Ho Chi Minh Stad met misschien nog een uitstapje naar de Mekong Delta. Maar nu we (helaas) Cambodja en Thailand hebben geschrapt hebben we meer tijd in het zuiden en zijn we op zoek gegaan naar een mooie invulling van onze tijd.

Omdat ik graag wilde leren surfen heb ik op Google “Beste surfspot van Vietnam ingevuld” en kwam hierdoor uit in Mui Ne. Even later kregen we van een reislustig Vietnamees meisje in Hue de tip om naar Phu Quoc Island te gaan. Dit sprak ons erg aan en hiermee hebben we weer iets heel moois in het vooruitzicht!
In deze aflevering: Mui Ne!

Dag 1
Zaterdagochtend 29 oktober. Om half zeven gaat de wekker want we willen nog even wat lekkere broodjes kopen bij een bakkerij in Ho Chi Minh City, of Saigon zoals de bevolking de stad zelf noemt. Om kwart voor acht vertrekt de bus naar Mui Ne dus we willen op tijd klaar staan bij ons hostel. We worden volgens afspraak door een dame opgehaald en naar de bus begeleid die twee straten verderop geparkeerd staat. Het is een slaapbus! Dat hebben we nog niet eerder meegemaakt. Heel relaxed. Er zijn 3 rijen onder en evenzoveel lagen daarboven met ligstoelen. Niet helemaal mijn maat, maar aziaten kunnen languit liggen. Als ik m’n benen intrek is het prima. En voor een USD 6 per kaartje kun je natuurlijk niet klagen. Daarnaast is de bus schoon, voorzien van airco, verstelbare stoelen en toilet (wel zo handig als ie niet stopt tijdens een lange rit).

De busreis was perfect! Er doen veel slechte verhalen de ronde over de busreis naar Mui Ne, Mui Ne zelf en over de White en Red Sand Dunes, maar zoals je zult lezen is onze ervaring overwegend positief. In een kleine 5 uur waren we er al (ja, dat is voor ons inmiddels erg kort) en het zonnetje scheen ons al tegemoet.

Ons resort ( Mai Am, nr. 148 ) zag er perfect uit en lag, zoals beloofd, direct aan de (Zuid-Chinese) zee. Het was letterlijk 5 meter lopen en dan kon je de zee al inrennen, dus daar hoefden we niet lang over na te denken! Net als bij Hoi An was de zee heerlijk warm, zo’n 27 a 28 graden, alleen is Mui Ne gezegend met een veel langer stuk zandstrand en honderden van de mooiste palmbomen!
De blauwe lucht en de paar witte wolkjes maken het plaatje compleet.

Mui Ne Beach bestaat eigenlijk over een aantal kilometer strand, dan een strook met resorts of wat eettentjes, dan een smalle weg en vervolgens een strook met winkeltjes en restaurants. Het toerisme is hier echt aan het opkomen, maar tot nu toe blijft Mui Ne gespaard van het massatoerisme. Wat me wel zorgen baarde was de hoeveelheid bordjes in het Russisch. De vakantie vierende Rus is meestal niet de ideale buurman aan een tafeltje in een restaurant of aan de bar. Zo we hoorden komen de Russen hier dan ook vooral voor de kreeft en het opmaken van de drankvoorraad.

Dag 2 – Surfdag!
Althans dat dachten we. Het ziet er zo simpel uit en vanaf een afstandje de golfjes rustig en vriendelijk. Totdat je met je board de zee in gaat!

Om een uur of 10 kwamen we aan bij Wind Chimes, de bekendste surfschool van Mui Ne, hoewel, KITE surfschool moet ik eigenlijk zeggen. We raakten in gesprek met de surfschoolhouder, een Vietnamese man die net zoals zoveel Zuid-Vietnamezen na de oorlog hun droom hebben geprobeerd te realiseren in Amerika en dan vooral California. Zelf ken ik aardig wat Vietnamese pokeraars die in Las Vegas zijn beland en spelers van wereldklasse zijn geworden. Deze man is engineer geworden in het toen opkomende Silicon Valley maar is naast zijn werk letterlijk en figuurlijk vooral gegrepen door de golven nabij Santa Cruz, waar vijf meter hoge golven voor schijnen te komen.

Nou deze golven zijn anderhalve meter en dus meer dan genoeg voor ons. Hij gaf aan dat de zee nog te gevaarlijk was omdat er nu met eb te weinig water in de branding staat waardoor je letterlijk door de golven op het strand wordt gesmeten. Om 14:00 zou het beter zijn.

Ondertussen vertelde hij hoe Mui Ne van oorsprong een coconut farm was en dat de toeristische mogelijkheden pas werden ontdekt zijn tijdens de eclips van 1995. Toen hij zelf in 2001 in Mui Ne een surfschool begon was er niet een restaurant. Nu kun je kiezen uit tientallen.

Nou goed, eerst maar even zwemmen dan en daarna wat lunchen. We zijn lekker de zee ingesprongen maar door de stroming drijf je al snel af. We kwamen uit bij een naastgelegen superluxe resort (kamer USD 600 per nacht, dus niet binnen ons backpackers budget). Er waren nog wat strandbedden vrij en wij dachten dat die twee onder de parasol wel ideaal waren voor ons. Bovendien was het niet zo druk.

Na 10 minuten kwam er een ober naar ons toe die vroeg of wij in het resort logeerden...



... rondom de Middelandse zee wordt je op zo’n moment meestal verzocht om 10 EURO per bed te betalen EN wat te drinken bestellen of anders weg te gaan en op het grind te gaan liggen. Hier vroeg hij vriendelijk of we dan misschien iets te drinken wilden bestellen. Hoewel we ook in het fijne witte zand konden gaan liggen, bestelden we een Tonic en een Cola Light, tesamen EUR 1,80. Hij kwam het breed lachend brengen op een dienblaadje met gekoelde glazen en een rietje. En toen we die 20 cent fooi gaven mochten we zo lang op de stoelen blijven als we wilden. Zo gaat het (nog) in Vietnam dus...

Ik moet wel zeggen dat het een verschil maakt dat we niet in het seizoen zitten. Bij ons eigen resort is het ook nog rustig en hadden we altijd ligbedden op het strand. Het seizoen begint hier zo rond half November met een piek in December. Wil je dus rustig genieten zoals wij hebben gedaan dan is eind Oktober perfect.

Maar genoeg details, we gingen vandaag dus surfen!
Om 14:00 terug bij Wind Chimes en toen kregen we allebei een enorme surfplank, suit en een helm. Huh... een helm? Een kwartier later merkten waar de helm voor nodig was, maar eerst moesten we nog de zee inkomen. Dat viel niet mee want er stond een enorme wind en met zo’n board werd je steeds verder van de zee afgeblazen! Maar wij lieten ons niet kennen dus weer richting zee. Dan ben je erin en komen er iedere 10 seconden golven op je af waar je dus een soort van overheen moet zien te komen met die plank. Dat is enorm vermoeiend en daarnaast wordt soms je plank gegrepen door de golf en slaat ie zo op je kop! Ah, goed dat we de helm ophadden, maar prettig is anders!

Oke, we waren toen uit de branding. Nu moet je de plank weer met de neus richting het strand sturen om een golf te kunnen pakken. Als je je gewicht iets te ver naar voren of achteren hebt dan pak jij de golf niet, maar pakt ie jou.

Na drie kwartier waren we redelijk bont en blauw en uitgeput en toen concludeerden we (zonder op de plank te hebben gestaan) maar dat de zee te woest was voor beginners als wij.

Terug bij de instructor vroeg ik nog waarom er zo weinig wave surfers waren en zoveel kiters. Hij zei toen dat Mui Ne waarschijnlijk de beste plek van Azie is voor Kiters (zie de eeuwige wind), maar dat Bali waarschijnlijk wel de beste plek ter wereld is voor Surfers. Nou we weten nog niet wat we daarvan moeten denken, maar we gaan toevallig naar Bali dus daar proberen we het gewoon op nieuw!

´s avonds weer heerlijk gegeten. Voor EUR 8 heb je een uitstekend hoofdgerecht voor 2 personen inclusief drankje. Bij de goedkopere tentjes ben je EUR 6 kwijt. Een halve liter bier kost hier zo´n 50 cent. Hiermee is Vietnam iets goedkoper dan in China. Verwacht overigens niet veel van het Engels dat de Vietnamezen spreken want vraag je iets buiten de standaard zinnetjes dan wordt het al snel erg lastig. Ook hier werkt aanwijzen op de kaart het beste.

Dag 3
Om 09:00 doen we de gordijnen van onze kamer open, kijken naar buiten en...
... de zon schijnt alweer! Het is vandaag wederom stralend weer. Mui Ne heeft de minste regenval van Vietnam en de temperatuur is ook heel constant, zo’n 30 graden overdag en 25 graden ’s nachts. Prima weer dus om wederom een verfrissende duik te maken in het blauwe water.

We besluiten om ook eens wat anders te doen dan alleen maar in het water en op het strand te hangen en boeken voor de middag een jeep-excursie (USD 25 voor 2 personen voor de halve dag). Om 1400 worden we opgehaald en al gelijk bij de eerste ‘attractie’, de Fairy Stream’ valt onze mond open van verbazing. Aan het begin leek het nog niet echt op een Fairy Stream, want we moesten slippers uit, broekspijpen omhoog en door een modderbruine rivier gaan lopen de bush in. Waar zijn we nu weer in beland?

Maar al na een paar minuten bevinden we ons in een prachtig stukje Vietnamese natuur met ongelooflijke rotsformaties, sommige wit, anderen rood. En met de groene bomen en blauwe lucht is dit echt heel bijzonder om te zien!

Daarna een stop gemaakt bij the Fishing Village waar de vissers in de weer waren met bootjes die voor ons nog het meeste op een ronde badkuip lijken. Toen snel door naar de Sand Dunes! Eerst the White Sand dunes die 40km verderop lagen. Wederom prachtig, een grote duin die in Namibie niet op zou vallen (behalve dan qua kleur) leende zich perfect voor een mooie foto...

... maar wacht...

net toen we een foto wilde maken scheurden er een aantal quads over de duin! Bizar! Dit zou echt verboden moeten worden! Hele experience naar de maan. Maar ja, de lokale bevolking wil natuurlijk ook wat bijverdienen. We hadden op internet al gelezen over sleetjes waarmee je kon zandboarden, maar die zijn dus kennelijk ingeruild voor quads waar je meer geld voor kan vragen. Not funny voor natuurliefhebbers!

Toch nog een foto zonder quads kunnen maken en toen op naar de Red Sand Dunes voor de zonsondergang! De Red Sand Dunes waren lager en kleiner maar wel mooier en geen quad te zien! Hier hebben we van de zonsondergang genoten en keken we terug op alweer een mooie dag in Mui Ne!

Ik zou nog wel meer kunnen vertellen, maar het verhaal wordt al een beetje te lang. Morgen moeten we dit paradijsje helaas alweer verlaten en nemen we de bus terug naar Saigon.

Maar dat is niet erg want het volgende avontuur staat ons alweer te wachten; 4 dagen Phu Quoc Island. Hier zal Yvonne binnenkort weer een mooi verslag over schrijven!

N.B. (Dag 4, 1 november)
Wat nog even gezegd moet worden is dat de busrit terug naar Saigon wel even een ander verhaal was! Gare bak, vies, knopjes doen het niet meer en de schokbrekers zijn spoorloos. Ieder hobbeltje of kuiltje wordt hierdoor dusdanig uitvergroot dat je iedere keer je vullingen weer terug in je kiezen moet stoppen.

De bus vertrok bovendien twee uur te laat om 15:00 vanwege panne. Die panne verbaasde me niets want er lagen allerlei onderdelen die buiten aan de bus het beste tot hun recht komen hier in het gangpad. Mmm...

Denk dus goed na waar je je ticket koopt. Hoe dat moet weet ik niet precies. “Mag ik misschien eerst even de bus zien”, wat je wel bij een hotelkamer doet is misschien ook een beetje raar. In ieder geval hadden wij de terugreis geboekt bij TM Brothers Cafe, dus die raden we niet aan.

Nou goed. Tot de volgende keer!
Robert en Yvonne