Laatste avonturen in Vietnam

We zitten alweer aan het einde van onze reis door Vietnam en wat is ook dit land weer bijzonder! De laatste week hebben we ook weer dingen meegemaakt, wat voor altijd een lach op ons gezicht zal toveren!

Na Mui Ne gingen we terug naar Saigon om de volgende dag gelijk weer te vertrekken richting Phu Quoc Island, een bounty Island in de Golf van Thailand. Vanuit de lucht zag het er al super uit en ons hotel lag direct aan het strand. Uiteraard renden we gelijk de zee in! Zo diep als we konden staan, konden we onze voeten op de bodem zien, zo helder was het water! Geen verkeerde plek voor 2 Noord-Hollandse kaaskoppen :)

Zoals sommigen wellicht weten, houd ik niet van kokos. Ik wist dat ik er een keer tegenaan zou lopen tijdens de reis, en ik had me voorgenomen om het toch te proberen. Zo zat ik mijn eerste dag hier met een rietje uit een kokosnoot het sap te drinken. En... ik vond het heerlijk! Nadat het op was, hebben ze hem nog even opengesneden en heb ik het vruchtvlees eruit gegeten, wat heerlijk sappig was (en niet korrelig, zoals ik eerder heb geproefd). Inmiddels heb ik er al een paar meer op, en het zal zeker niet de laatste zijn!

Op Phu Quoc hebben we ook nog een snorkeltripje gemaakt en echt de mooiste koralen en tropische vissen gezien. We waren op excursie met 2 Australiërs, die thuis toch ook een aardig rifje voor de deur hebben liggen, zelfs zij waren enthousiast en hebben dingen gezien die ze in Australië nog nooit gezien hebben. Goede keuze dus om dit te doen!

Na een paar dagen op het eiland was het een mooi moment om weer verder te gaan kijken, op naar de Mekong Delta. Vanaf het eiland kan je met de boot richting het vaste land en met de bus gingen we vervolgens naar Can Tho, de hoofdstad van de Mekong Delta.

Onze chauffeur naar de boot had behoorlijke haast, want hij kwam al 15 minuten te laat aan bij ons hotel. Als een gek scheurde hij naar de andere hotels om nog wat mensen op te halen, en vervolgens richting de haven. Het was een onverharde weg, er reden veel brommertjes en hij sjeesde er tussendoor met een noodgang. Dat we (en de brommertjes) het overleefd hebben kunnen we toch wel een klein wondertje noemen.

Eenmaal bij de boot, moesten we nog een pier over van een halve kilometer. De backpacks werden op het dak van de boot gebonden. Als dat maar goed gaat... De boot was een soort speedboat en ging lekker snel richting het vaste land. Onderweg nog even Rambo II gezien in het Vietnamees. Gelukkig kende Robert de film en heeft hij me een beetje tekst en uitleg gegeven :)

Vervolgens de bus, een heel avontuur! We waren de enige toeristen in een lokale bus. Ik zat op een stoel zonder leuning, Robert op een krukje in het gangpad. We dachten dat de bus toch al aardig vol was, maar steeds weer kwamen er mensen bij. Het was een bus met 20 zitplaatsen, op het hoogtepunt telde ik 33 mensen in de bus!

De wegen zijn overigens geasfalteerd met enorme kuilen erin of ze zijn niet geasfalteerd met enorme kuilen erin. Het duurde niet lang of een van de vrouwen vroeg om een spuugzakje. Helaas kreeg zij deze te laat en lag de inhoud van haar maag in het gangpad van de bus... De bus werd even aan de kant gezet, want de lucht werd best wel penetrant. In snelteinvaart renden de Vietnamezen de bus uit en gingen allemaal in de berm overgeven. Ze voelden zich echt beroerd, maar eigenlijk was het hilarisch!

Toen alles weer schoon en gekalmeerd was ging de bus weer verder. We kregen beide een echte stoel en waren weer onderweg richting onze bestemming. Op een gegeven moment stopte de bus weer en Robert stapte even uit om een frisse neus te halen, ik bleef even zitten omdat ik ingebouwd zat tussen de mensen. De bus begon alweer te rijden zonder Robert erin. Snel maar even de bus gestopt en toen kwam hij aanrennen met iets te eten voor ons. De Vietnamezen lagen helemaal in een deuk, waardoor we de hele bus toch aan het lachen hebben gemaakt!

In Can Tho zaten we in het hart van de Mekong Delta. De volgende ochtend, vroeg in de ochtend gingen we op pad. Een klein vrouwtje ging met ons varen naar de Floating Markets, een rijstpapierfabriekje etc. Hier zie je nog het leven zoals het is zonder alle moderne technologie. Er is veel armoede, men woont in hutjes van hout (met palmbladeren als dak) of golfplaten. Hier is het veelal een kwestie van overleven. Men ruilt wat met elkaar, zodat ze ook wat variatie hebben in eten. De mannen gaan vaak vissen en de vrouwen doen de was (met de hand) om nog iets bij te verdienen.

En wat het meeste opvalt is, hoe vriendelijk de mensen zijn en hoe vaak ze lachen. De meesten van hen hebben de oorlog nog meegemaakt, ze hebben nog steeds dagelijks een strijd om aan eten te komen, maar zodra je ze in hun taal gedag zegt en naar ze lacht, beginnen ze te stralen.

We zijn behoorlijk onder de indruk geraakt. Mochten we ooit nog eens denken dat iets slecht is in Nederland, dan kunnen we altijd nog denken aan de mensen hier. Er is 1 groot verschil echter: vaak als alles goed is in Nederland kunnen mensen het vaak nog niet opbrengen om te lachen...

Tot slot hebben we nog een dag in Saigon doorgebracht. Na de oorlog, waarin het communistische noorden gewonnen heeft, hebben ze de stad Ho Chi Minh City genoemd, vernoemd naar hun favoriete president. Overigens staat hij ook op ieder bankbiljet van het land. De Zuid-Vietnamezen noemen het echter nog steeds Saigon, en het voelt voor ons ook beter om het met de echte naam aan te spreken.

We hebben nog een bezoekje gebracht aan de Cu Chi tunnels. In de oorlog heeft de Vietcong een tunnelcomplex gebouwd van zo’n 250 km lang. Het bestaat uit 3 lagen: op 3 meter zit een laag waar ze leefden, op 6 meter zit een laag om te vluchten en op 9 meter zit een laag voor noodgevallen. We kregen een rondleiding waarbij we ook de boobytraps zagen (in de oorlog zijn 58.000 Amerikanen omgekomen, waarvan 22.000 bij de Cu Chi Tunnels), we zijn via een smalle opening naar beneden gegaan en we hebben een stukje door de tunnels gelopen. Overigens zijn de huidige tunnels 35% groter dan de originelen, speciaal voor de toeristen. Daar staat wel tegenover dat de tunnelbewoners gemiddeld 47 kilo waren, dus wij zijn ook 35% groter.

Hoewel het erg toeristisch was, gaf het toch een aardig beeld van hoe het destijds geweest moest zijn, bovendien loop je wel in dezelfde jungle, waar de Viet Cong zo’n 27 jaar in heeft gewoond.

Helaas komt hiermee een einde aan onze tijd in Vietnam, wat een geweldige ervaring was. Sommige mensen zijn al teveel gewend aan het toerisme en doen dan ook alles om je meer te laten betalen dan redelijk is. Maar het overgrote deel van de bevolking is enorm vriendelijk en geeft je het gevoel om welkom te zijn!

Tot slot nog een paar weetjes over Vietnam:
- een liter benzine kost € 0,60
- vrouwen dragen kleding die wij het meest vinden lijken op pyjama’s. Waarom precies weet ik niet, sommigen denken dat het is tegen de zon (maar andere kleding beschermt net zo goed, dus tja...)
- vrouwen willen zo wit mogelijk zijn, dat heeft te maken met status. Als je namelijk bruin bent, moet je buiten werken en dat houdt in dat je arm bent. In de meeste dagcremes zit ook een witmakend bestanddeel. Grappig dat het in Nederland precies andersom is
- ze eten er hond, maar het staat niet op de menu kaart. Het wordt buiten de menu kaart om verkocht, als toerist zal je er niet snel mee geconfronteerd worden
- het nationale gerecht is pho (noodlesoup), wat erg lekker is
- bier is goedkoper dan frisdrank
- de koffie is heel apart, heel sterk en een beetje bitterzoet en niet lekker
- het eten is heerlijk, de loempia’s zijn ongefrituurd het lekkerst en ook de overige lokale en internationale gerechten zijn de moeite waard
- een motorbike (wat het meeste lijkt op een scooter) kost omgerekend zo’n € 340,00
- er rijden meer motorbikes dan auto’s in Vietnam, in de steden als Hanoi en Saigon is het helemaal druk. En toch gebeuren er bijna geen ongelukken
- alles en iedereen heet Nguyen: voornaam en/of achternaam, straatnaam etc.

Zo, dat was het voor nu. We zijn inmiddels aangekomen in Indonesie op Java. Een nieuw land, met weer een hele eigen cultuur en natuur waar we erg benieuwd naar zijn! Tot de volgende keer, we houden jullie op de hoogte!

Liefs,
Yvonne en Robert