West Java (Preanger)

Al jaren vroegen we ons af waar onze straatnaam vandaan komt. Nu weten we het! West Java heette vroeger Preanger. Die naam wordt al lang niet meer gebruikt, maar een lokale bewoner wist ons dit nog te vertellen. Leuk!

Om eerlijk te zijn, hebben we echt even aan Indonesië moeten wennen. De eerste 3 dagen vielen zo tegen dat we dachten: hoe komen we hier zo snel mogelijk weg?

We kwamen aan in Jakarta, een stad die in de Nederlandse historie beter bekend is als Batavia. De Nederlanders hebben er een heel stadsdeel gebouwd en in de haven zouden nog oude schepen liggen.

Vol goede moed gingen we erheen, de trein stopt er in de buurt, dus dat moest wel lukken. De trein is echt een verhaal apart: de deuren staan open, de verkopers lopen door de paden, een vrouwtje loopt rond met een speaker en loopt te zingen, een ander vrouwtje schuifelt op haar knieën over de grond om het vuil op te ruimen (wel eer van haar werk, want iedereen gooit zijn troep gewoon op de grond).

Eenmaal aangekomen, geen idee waar we heen moeten. Iemand wees ons de weg en op pad maar weer. Halverwege weer vastgelopen en toen werden we aangesproken door Budiman, een man die ons – gratis – de weg wilde wijzen. Hij wilde alleen zijn Engels een beetje oefenen. We waren behoorlijk wantrouwend, maar uiteindelijk gingen we met hem mee.

Al pratende leer je wat over Indonesië en over hem. Het is een jongen van een jaar op 25, was getrouwd met een mooi meisje (volgens de foto) en vorig jaar is ze overleden door een auto ongeluk. Heel zielig eigenlijk. Naarmate we meer tijd met hem doorbrachten kregen we steeds meer het gevoel dat hij een beetje met zijn ziel onder zijn arm loopt en op zoek is naar een nieuw doel in zijn leven.

Hij heeft ons de weg gewezen naar de haven en het stelde eigenlijk niets meer voor. Een lange kade met inderdaad oude schepen, maar niets dat nog maar een beetje op een VOC schip lijkt. Jammer.

Het bijbehorende museum is gevestigd in een oud fort en had nog wel leuke wetenswaardigheden en een lesje in de geschiedenis. Zoals Budiman vertelde is men in Indonesië niet echt bezig geweest met behoud van het mooie, en is veel van de mooie architectuur verloren gegaan. Wat nu overblijft is een vieze stad. Men gooit het afval op straat (wordt ook niet echt opgehaald ofzo). Sommige mensen slapen onder bruggen of langs het spoor. Men schijnt zelfs op het dak van de trein te reizen, omdat ze geen geld hebben voor een treinkaartje (en die kost maar 8 euro cent!!). Wat een trieste situatie...

Budiman wist overal de weg (zelf hadden we het niet kunnen vinden), hij ging zelfs nog op jacht voor ons naar zonnebrand. Aan het einde van de dag stelde hij nog voor om de volgende dag mee te reizen naar Bogor en ons daar wegwijs te maken. Dat vonden we niet echt een goed idee (en ook wel een beetje te vreemd en verdacht), dus daar hebben we voor bedankt. We werden weer netjes naar het treinstation gebracht en hebben afscheid genomen. Uiteindelijk hebben we een erg vriendelijke jongen getroffen en we zijn niet opgelicht of wat dan ook. Maar toch was het wel een beetje vreemd.

De volgende dag gingen we naar Bogor, dat bekend staat om haar mooie botanische tuin. En toegegeven, het is een erg mooi park met veel verschillende bomen en planten die ik nog nooit eerder gezien heb. In het midden staat ook nog een presidentieel paleis (wat helaas niet opengesteld is voor publiek), maar van buiten zag het er mooi uit!

We kwamen aan op een treinstation en geen idee waar we heen moesten. We hebben met een vaag kaartje van de Lonely Planet uiteindelijk een hotel gevonden, maar dit bleek later de slechtste accomodatie ooit te zijn: wc verstopt, direct naast een moskee (om 04.00u beginnen ze al), geen lakens op het bed en de ratten lopen er rond.

We waren alleen maar bezig om er zo snel mogelijk weer weg te gaan. De volgende dag gelijk de bus gepakt richting Bandung. In de lokale bus zit geen airco, de handelaartjes lopen door de bus, af en toe komt er iemand binnen met een gitaar en gaat een liedje zingen, wel grappig allemaal. We konden ook de expressbus nemen, maar we wilden graag via de Puncak Pass reizen. Deze pas geeft een mooi uitzicht langs de thee plantages, en toegegeven, het was een mooie route. Dat we er 4,5 uur voor in de bus moesten zitten (ipv 3 uur) moesten we maar ook de koop toenemen.

Aangekomen in Bandung, weer hopeloos verloren. Geen idee waar we waren en hoe we bij een hotel moesten komen. Geen ticketoffice, straatnaambordjes of wat dan ook. Een vriendelijke taxichauffeur heeft ons naar een willekeurig hotel gebracht. Toen die geen plek had, hebben ze een ander hotel gevonden en heeft hij ons er gratis heengebracht. Erg aardig van hem.

Maar ook hier dachten we weer: hoe komen we hier zo snel mogelijk vandaan? Op het treinstation konden we geen ticket voor de volgende dag krijgen, maar wel een dag later. Noodgedwongen zaten we nog een dag in Bandung.

Uiteindelijk is dit het omslagpunt geweest naar het goede, want van stad naar stad reizen geeft je niet de mogelijkheid om dingen te ontdekken die echt de moeite waard zijn. Via ons hotel hebben we voor de volgende dag een chauffeur geboekt en gingen we de stad uit en de natuur in! Hij bracht ons langs de theeplantages en de rijstvelden.

Onderweg leerden we nog het hele proces van rijst maken:
Eerst wordt op een veldje zaadjes geplant waar een rijstplantje uit groeit. Dit is niet de uiteindelijke plek waar deze groeit, dit is tijdelijk. De grond waar de plantjes wel groeien wordt geploegd (meestal met waterbuffel) en dan moet het 2 weken rusten. Na 2 weken worden de rijstplantjes netjes op een rijtje geplant. De eerste 2 maanden moet het onder water staan (hiervoor hebben ze een irrigatiesysteem). Na 2 maanden komt het droog te staan en moet het nog 2 maanden verder groeien. In het plantje komt een steel, wat een beetje op graan lijkt. Die steel die wordt – na uiteindelijk 4 maanden – geoogst en de korrels worden in hun schil zo’n 3 dagen op een doek te drogen gelegd. Daarna wordt de schil verwijderd en is de rijstkorrel klaar voor gebruik.

Erg interessant om te leren en om te zien hoe dit alles nog handmatig gebeurt.

Volgende stop op de tour was de Ciater Hot Spring. Er zijn veel vulkanen op Java en hierdoor wordt het omliggende water verwarmd. Dit water hebben ze in een soort zwembad laten lopen en zo heb je een toeristische trekpleister. Benieuwd hoe het was, gingen we erheen.

Zoals de naam al doet vermoeden, is het water warm... In dit geval ook echt warm, 42 graden. Bedenk erbij dat het buiten zo’n 30 graden is, dan zit je niet echt te wachten op een warm bad. Maar goed, je moet alles eens proberen, dus wij erin. Je kunt het zo voorstellen: je zet het badwater aan. Omdat het toch nog even duurt voor het vol is, ga je iets anders doen. Tegen de tijd dat het bad vol is, zet je je voet erin. En dan blijkt het ineens veel te heet te zijn! Thuis kan je er snel even wat koud water bij gooien, hier kan het niet. Gelukkig konden we afkoelen onder de koude douche.

Overigens zit er aardig wat zwavel in het water, wat weer goed is voor de huid, het verjongt het :)

Ook gingen we nog naar een vulkaan, wat wel erg gaaf was. De rook kwam nog uit de krater, welke bestond uit een soort moddermeer. Mooi om te zien! Vulkanen hebben overigs wel vaak de eigenschap dat er zwavel uit opkomt, wat een behoorlijke rotte eierenlucht met zich meebrengt. Daar moet je wel even aan wennen, maar het is het allemaal waard!

Tot slot zijn we nog naar een muziekvoorstelling geweest, waarbij we de Angklung hebben leren kennen. Dit is een muziekinstrument gemaakt van bamboo. Afhankelijk van de grootte komt er een bepaalde toonhoogte uit. Met verschillende formaten Angklung kun je dus een hele toonladder, en daarmee ook een liedje bespelen. Het klonk erg leuk en ook het publiek mocht ook meedoen, wat nog best aardig ging.

Door deze dag hebben we weer wat vertrouwen gekregen in Indonesië. De volgende avonturen zullen zich afspelen in de omgeving van Yogyakarta, wat volgens velen een veel prettigere stad is, met een mooiere omgeving en waar het makkelijker is om dingen te boeken/regelen. Hoop dat het echt zo is!

Binnenkort meer nieuws uit Indonesië!

Liefs,
Yv en Ro