No Worries Mate

In de Australische outback heeft tijd eigenlijk geen plek in het dagelijkse leven. Men staat op als het licht wordt en zodra het donker wordt, moet er nog even wat gegeten worden, een biertje gedronken worden en dan gaat men zo langzaamaan eens naar bed.

Ons avontuur ging verder in de Mc Donnell Ranges ten westen van Alice Springs. We vonden daar een campsite met een geweldig uitzicht op de bergen en een lekkere billabong (meertje) om in te zwemmen.

Dit gebied biedt een aantal mooie wandelroutes waarbij de top of the bill the Larapinta Trail is, een route van 223 km door de bergen. Een uitdaging die we wellicht ooit nog eens willen aangaan. Maar voor nu vonden we een hike van zo’n 7 km bij de Ormiston Gorge wel een goed begin.

De tocht zou zo’n 3-4 uur duren. Dat vonden wij wel een beetje lang voor 7 km en waren ervan overtuigd dat wij het toch zeker in 2 uur konden lopen. Gedurende het eerste stuk was dat ook het geval. Totdat we bij de gorge aankwamen. Links en rechts waren bergwanden met prachtige rotspartijen. Er tussendoor heeft ooit een rivier gelopen, maar nu liggen er alleen nog maar rotsen. En het pad ging, jawel, over die rotsen. Dus het was klimmen en klauteren om er doorheen te komen.

Onderweg zagen we steeds meer bijzondere stukken rots en moesten we toch echt af en toe even genieten van het uitzicht. Voor Henk en Gabrielle was het extra zwaar omdat ze geen geschikte schoenen hadden hiervoor, de zon brandde fel, het was toch al gauw zo’n 37 graden, maar achteraf zeggen we stuk voor stuk dat we de tocht zo nog en keer zouden doen. Wat was het indrukwekkend!

Een andere leuke tocht die we daar gedaan hebben, was bij Standley Chasm. Robert en ik waren er 4 jaar geleden al geweest en vonden het er zo gaaf, dat we dit ook met Henk & Gabrielle wilden delen!

De tocht was simpel, over een pad tussen de bergen door. De bergen zijn rood, met af en toe witte aspecten en er staan palmbomen tussen. Bijzondere combinatie. Na zo’n 20 minuten kom je aan bij een spleet in de bergen van zo’n 3 meter breed. Onbeschrijflijk eigenlijk. Die bergen zijn misschien wel 100 meter hoog en dan zie je ineens een spleet die van onder tot boven de bergen van elkaar splitsen.

Voor de meeste mensen houdt het hier op, maar niet voor ons natuurlijk. Inmiddels zijn we al gewend om te wandelen, te klimmen en dat er een bordje staat waarop staat dat je niet verder mag gaan is voor ons geen reden meer om dan maar om te keren ;-)

Dus vol goede moed gingen we achter de spleet ons klimpad opzoeken van de vorige keer. Over rotsen, boomstammen en door kieren in de rotsen baanden wij ons een weg naar boven. Daar kwamen we de stukjes natuur tegen die voor velen altijd onbekend zullen blijven. Destijds is hier mijn enthousiasme voor klimmen geboren, vandaag heb ik weer net zo genoten als toen en kan niet wachten tot de volgende climb in onze reis!

Na de Mc Donnell Ranges reden we richting Ayers Rock, de bekendste rots van Australie, en na de Opera House van Sydney de meest gefotografeerde plek van Australie. Voor Robert ontstond een kippenvel moment toen we aan kwamen rijden en voor het eerst de berg zagen liggen.

Ayers Rock heeft de Aboriginal naam Uluru, en zo’n 50 km verder liggen de Olga’s, welke de Aboriginal naam Kata Tjuta (vele hoofden) heeft meegekregen.

Gelijk de eerste avond gingen we zitten voor de zonsondergang bij Uluru. Maar... heel af en toe regent het in Ayers Rock dat was deze keer gepland voor de komende nacht. Vele wolken hebben zich al verzameld in het gebied en de zon liet zich eigenlijk niet zien. Dus de zonsondergang gaf niet het gewenste effect op de kleuren van de rots. Gelukkig kregen we 2 dagen later een herkansing en werd het alsnog prachtig.

De volgende ochtend regende het en waren we genoodzaakt om te wachten. Goed eigenlijk voor ons, omdat we even een rustmomentje nodig hadden. In de middag klaarde het op en gingen we weer een wandeltocht doen.

De Valley of the Winds walk is een tocht van zo’n 3 uur door de Olga’s heen. Een tocht die als zwaar geclassificeerd staat. Zodra de weersverwachting is dat het 36 graden of warmer wordt, wordt de track om 11u ’s ochtends al gesloten. Daarna is de kans op oververhitting en uitdroging te groot. Wij hadden ‘geluk’ want het was die middag slechts 33 graden :)

De tocht was wel echt spectaculair! Om je heen de bergen van Kata Tjuta, je loopt af en toe over een pad waarbij je een stukje moet klimmen en op een gegeven moment sta je op een top, tussen nog 2 hogere bergwanden in en dan kijk je in het dal. Een dal, wat erg groen is, in de verte zie je nog de andere bergen van Kata Tjuta en op dat moment voel je je alsof je een met de natuur bent. Dit moment zou voor je gevoel eeuwig mogen duren...

Als mooie afsluiter keken we nog naar de zonsondergang bij Kata Tjuta. Met een bordje pasta op onze schoot zagen we de zon de bergen van de goud kleuren en daarna rood. Mooi om weer te zien. Niet voor niets hebben we de foto die we 4 jaar geleden daar gemaakt hebben lange tijd op canvas in onze woonkamer gehangen.

De volgende ochtend, vroeg op voor de zonsopgang bij Uluru. Om 5 uur reden we weg en al snel zaten we met een kopje koffie in onze stoeltjes te kijken naar de berg, die langzaam maar zeker meer kleur kreeg. Een mooi moment was toen we daar ons ontbijtje maakten en we met uitzicht op de berg zaten te eten. Dat beviel zo goed dat we er ’s avonds weer zaten te eten :)

Om de magie van de berg goed te voelen, kun je de Base Walk doen. We hebben de berg steeds van een afstandje bekeken, maar de bijzonderheden vallen pas echt goed op als je het van dichtbij bekijkt. Weer een wandeltocht van 3 uur, maar ook weer erg bjzonder. Door de weersinvloeden ontstaat er best wel wat erosie bij de berg, waardoor er rotsen afvallen, gaten in de berg geslepen worden en figuren ontstaan. Zo is er een deel waarbij het net lijkt of er een hersenpan in de berg getekend is. Heel bijzonder.

’s Middags maakten Henk & Gabrielle een rondvluchtje over Uluru en Kata Tjuta, waarbij ze een mooi uitzicht hadden over de bergen en de tochten die we gedaan hebben. Erg mooi. Wij hebben deze vlucht 4 jaar geleden al gemaakt en hebben er toen erg van genoten!

Na de mooie zonsondergang was het de volgende dag tijd om verder te rijden. Een lange rit naar Coober Pedy van 700 km. Om beurten reden we. Een klein minpuntje was dat we onze ipod niet in de radio van de camper kunnen pluggen. De hele reis moeten we het doen met de 5 cd’s die Henk meegenomen heeft. Ik kan je vertellen, na uren dezelfde muziek luisteren, wordt zelfs de beste muziek irritant. Maar gelukkig kunnen we erom lachen en iedereen zet af en toe gewoon even zijn eigen ipod op om even te ontsnappen in zijn eigen muziek.

Coober Pedy is een mijnstadje waar opaal gevonden wordt. Er zijn geen bedrijven, maar alleen particulieren die met ongeveer 3 man gaat graven op zoek naar opaal. Na een flinke investering in je apparatuur kun je op zoek gaan naar je geluk!

Vroeger groeven ze ondergronds en woonden ze ook ondergronds. Als toerist kun je ook ondergronds overnachten, ofwel in een gewone kamer, of je kunt je tentje opzetten op een ondergrondse campsite. Bij het Umoona museum kun je nog een rondleiding krijgen door een ondergrondse woning en de mijnen, wat erg interessant is.

Overigens is opaal een van de mooiste stenen die ik gezien heb. Hij is nooit 1 kleur, maar heeft meerdere kleuren die in verschillend licht, verschillend opkleurt.

Coober Pedy was het einde van onze rit door de outback. We moesten nog wel wat kilometers maken, eerst naar Port Augusta en daarna door naar Adelaide. Onderweg troffen we nog een opgedroogd zoutmeer, wat erg bijzonder was. Dit hadden we totaal niet verwacht in Australie en heeft ons wederom verrast.

Nu zijn we in Adelaide aangekomen. Onze gezamenlijke eerste gedachte was: wat een drukte! Kunnen we niet terug gaan? Maar, Adelaide heeft een leuke sfeer, een lekker strand met fijn zand en toen we even in de zee stonden te genieten met z’n 4-en kwam er ineens een dolfijn langs. Hij zwom zo tussen ons door en begon daarna leuk te springen! We waren allemaal stomverbaasd, maar wat was dat gaaf zeg!

Er begint een nieuwe fase in onze reis door Australie, waarbij we met Arno, Monique, Rob en Bep de zuidkust van Australie gaan bekijken, kerst gaan vieren en oud en nieuw in Sydney. Weer hele bijzondere dingen in het vooruitzicht! Maar de outback... daar zijn we nog niet klaar mee. We komen hier terug en hopen er nog een keer uitgebreider van te kunnen genieten...