Visiting Frodo's Country

Na 4 maanden zon te hebben gehad, krijgen we in Nieuw Zeeland te maken met een heel ander weertype: regen. Volgens de kiwi’s is het de slechtste zomer ooit en wij hebben het geluk dat mee te mogen maken!

Waar het in het kort op neerkomt is dat het bijna dag en nacht regent. We waren al bijna vergeten hoe regen voelt, maar het duurde niet lang voor onze herinneringen aan de afgelopen zomer in Nederland weer boven kwamen drijven...

Onze plannen om Auckland te bekijken vielen daardoor in het water. Gelukkig hadden we een lekker plekje waar we even goed konden bijkomen van onze ervaringen in Australie.

Na 2 dagen gingen we toch op pad. In eerste instantie overwogen we om een auto te huren of een camper, maar aangezien het hier vakantieperiode is, zijn ze of allemaal verhuurd of onbetaalbaar. Ons vervoermiddel voor de komende maand wordt: de bus!

Met de bus gingen we richting Hamilton, vanwaar we naar de Waitomo Caves zouden gaan. Dit bleek niet georganiseerd te kunnen, dus hebben we daar voor een dag een auto gehuurd en samen met een andere Nederlander de kosten kunnen delen.

We kozen voor een avontuurlijke manier om de grotten te gaan ontdekken, namelijk door te gaan black water raften! Met een wetsuit, een soort van autoband en een helm met een lampje erop ga je de grot in. Daar dobber je op het water, spring je van kleine watervalletjes af en zodra iedereen zijn lampje uitdoet, zie je glowworms die over de hele grot verspreid zitten, wat een bijzonder gezicht!

Geweldige ervaring, maar het moet even gezegd worden... het was koud! Het water was zo’n 13 graden. Na verloop van tijd hadden we tintelende handen en voeten. Gelukkig konden we met een warme douche en een soepje lekker opwarmen achteraf :)

De volgende bestemming is Rotorua, een gebied wat bekend staat om de vulkanische activiteiten. In het park van Rotorua kun je al – gratis – de diverse borrelende poeltjes bekijken waar de stoom vanaf komt. Sommigen zijn modderpoeltjes en anderen zijn gevuld met water. Erg bijzonder om te zien. Rotorua staat ook bekend om haar Maori cultuur en daar is veel van te zien in de stad zelf. Helaas hebben wij dat niet kunnen doen, aangezien de regen roet in het eten gooide.

Maar, heb geen medelijden met ons hoor, want we zijn nog steeds op een van de mooiste plekken op aarde en daar genieten we hoe dan ook van!

De volgende dag zouden we in de ochtend naar Wai-O-Tapu gaan. De wekker stond om 07.30u. Robert concludeerde dat de regen te erg was en het zag er ook niet naar uit dat het snel op zou klaren, dus we besloten om lekker even in bed te blijven liggen en nog even een dutje te doen :). Wel een groot contrast hoor... in Australie was het ’s nachts soms 35C en hier staat de kachel aan!..

Die middag konden we alsnog naar Wai-O-Tapu (de regen ging iets minder hard) en hebben we nog veel meer geothermische activiteiten gezien: de grootste modderpoel van Nieuw Zeeland en na Yellowstone de 2e grootste op aarde, een champagnepool met oranje verkleuringen, rook en borrelend water, devil’s bath: een pool met neon geel/groen water, heel bizar. Erg bijzonder allemaal. En het werd zowaar droog onderweg!

Sinds Indonesie en met name de Ijen Vulkaan op Java is mijn enthousiasme voor vulkanisme ontstaan en Robert moest me haast mee naar huis sleuren, ik had er nog wel uren rond kunnen brengen. Het leuke is dat we nog meer vulkanen tegen zullen komen op reis, dus dat belooft nog veel moois!

Onderweg naar onze volgende bestemming (Turangi) reden we langs de mooiste landschappen, welke je zou kunnen vergelijken met The Shire van Lord of the Rings. Alleen de huisjes moet je er zelf nog even bij bedenken. Overigens is de originele filmset nog in tact en kun je die met een tour bezoeken, maar wij hebben dat aan ons voorbij laten gaan.

In Turangi kun je geweldig raften. Ze hebben er een Grade 3+ Parcours (de hoogste die je kunt doen zonder ervaring te hebben) en wij hebben die gedaan! Het zonnetje brak door toen we de kolkende Tongariro rivier op gingen. Ook dit landschap deed weer denken aan Lord of the Rings, en nu – meer dan ooit – willen we de hele trilogie weer gaan bekijken en zo de voor ons herkenbare punten terugzien.

Het water was lekker woest en we gingen van kleine watervalletjes af. Dat smaakt naar meer! Misschien dat we verderop in de trip nog gelegenheid hebben om dit te gaan doen!
Onderweg konden we ook nog van een rots afspringen van zo’n 5 meter hoog. Dus we pakten elkaars hand en sprongen samen in het diepe :). Brr... wat was het koud!! 11 graden, koud genoeg om er snel maar weer uit te gaan!

De volgende dag ging volledig verloren door de regen. Eigenlijk zouden we de Tongariro Crossing doen, maar die hebben we even een dag uitgesteld en dat bleek een gouden greep! We werden afgezet bij het startpunt, in de mist en miezerregen. Na zo’n 500 meter klimmen verdwenen de wolken en stonden we volop in het zonnetje. De route is 19,4 km lang en begint op 1150 meter en leidt naar het hoogste punt, bij de Red Crater 1886 meter, vervolgens daalt het parcours naar 750 meter, waar we opgehaald zouden worden met de bus. Ons plan was om die dag Mnt. Ngauruhoe mee te nemen in onze tocht. Dat is nog even een klim van 1590 meter naar 2291 meter...

Mnt. Ngauruhoe is wellicht niet zo bekend bij de meeste mensen, maar als ik zeg dat zijn bijnaam Mnt. Doom is, gaat er misschien een lampje branden. Inderdaad, de berg waar Frodo de ring in moest gooien om deze te vernietigen.

We werden om 07.00u gedropt en dit alles moesten we voor 16.00u afgerond hebben, anders zou de bus vertrekken en zouden ze een helicopter in gaan schakelen om je te zoeken.

Deze tocht deden we samen met Arjan en Christiaan, 2 Hollandse jongens die we in het hostel in Rotorua hadden ontmoet. Zij zijn 6 weken op reis in Nieuw Zeeland en hadden zo’n beetje dezelfde planning.

Van tevoren werd al verteld dat je na 9.15u niet meer aan de beklimming van de berg mocht beginnen, anders zou je niet op tijd terug zijn. Wij begonnen om 9.08u aan de beklimming. En die was pittig! Er was geen pad, geen pijltjes of aanwijzingen hoe je moest lopen. Daarnaast was de ondergrond voornamelijk vulkanisch zand of steentjes, die niet vast lagen. Op de vulkaan liggen wel een aantal grote stenen, waar je echt over moet klimmen om verder te komen. Zo af en toe hoor je geschreeuw: ROCK!! en dan rolt er een steen van de berg af naar beneden. Zorg dat je op tijd opkijkt en zo nodig opzij gaat, anders eindigt je avontuur op een vervelende wijze. Na bijna 2 uur dachten we de krater bereikt te hebben, maar nee... het ging nog een stukje verder. Wat wel leuk was, was dat we sneeuw zagen bovenop de vulkaan.

Het laatste stukje omhoog was eigenlijk geen doen. Daar waar je je voet zette in het zand of de steentjes, gleed je iedere keer weer zo’n 30 cm. naar beneden. Pff, wat intensief was dat. Maar na 2 uur intensief klimmen stonden we ineens boven op de kraterrand en keken we in Mnt. Doom. De kolkende lava was echt een fascinerend gezicht! En de hitte die eraf kwam was ongelooflijk. Niemand houdt dit langer dan een paar minuten vol...

If only... Nee hoor, er was geen kolkende lava, het was er niet warm en in de krater lag zelfs sneeuw. Hij was wel diep en toch erg interessant om te zien! Maar er stond een behoorlijk harde, frisse wind, dus we bleven er inderdaad maar een paar minuten. Natuurlijk nog wel even om ons heen gekeken want ook de omringende bergen zijn fantastisch om te zien van deze hoogte.

We moesten namelijk ook nog de afdaling doen, en dat was nog behoorlijk lastig. Door dat lavazand en de steentjes die los liggen, glij je zo onderuit. We deden nog een uur over de afdaling. Robert en Christiaan hadden de grootste lol door zo’n beetje naar beneden te rennen. Arjan en ik deden het iets rustiger aan. Onderaan de berg moesten we onze schoenen nog even legen. Per schoen kwam er zo’n kilo lavazand en steentjes uit :)

Toen we weer op de track waren, hadden we best al wat vermoeide benen. Vooral afdalen heeft een behoorlijke impact op je knieën. We zagen dat we nog 13 km moesten lopen en volgens het bordje kostte dat nog 4 uur. En we hadden nog maar 3,5 uur de tijd.

Het eerste stuk was weer vlak en daar waren we wel even blij mee, aangezien onze benen een beetje tot rust konden komen. Daarna kwam nog een klim van zo’n 400m en daar voelden we onze spieren wel een beetje protesteren. Maar we moesten door en onze inspanningen werden beloond met de mooiste uitzichten: de Red Crater, die echt imposant was, de Emerald Lakes (turquoise blauw/groen) en de Blue Lake, dat ook prachtig mooi was.

De verdere tocht ging met af en toe een klim, maar voornamelijk met dalingen verder. Na het vulkanische gedeelte, ging het over in een soort steppe en later zelfs nog door een subtropisch bos. Erg mooi om te zien allemaal, maar veel hebben we er niet van kunnen genieten, aangezien de tijdsdruk van de bus als een molensteen om onze nek hing.

Overigens wel grappig (achteraf) is toen we op de steppe liepen, we allemaal weggetjes in de verte zagen, kronkelend door het land. We hoopten dat het verschillende routes waren die naar eenzelfde eindpunt zou leiden, maar helaas bleek dat het 1 pad is, welke we nog allemaal moesten lopen. En dat op het punt dat we eigenlijk allevier wel zoiets hadden van: het is mooi geweest.

Op wilskracht en doorzettingsvermogen zijn we doorgegaan. Terwijl onze lichamen tegensputterden, gingen we op sommige plekken bijna rennend verder, dit allemaal om de bus te halen.

16.00u hebben we niet gehaald, we waren om 16.15u bij de carpark en de bus was er gelukkig nog. We bleken niet de laatsten te zijn en konden nog even bijkomen in het gras voor we terug gingen naar Turangi.

Dit was toch echt wel de zwaarste tocht die we ooit hebben gedaan: een hike van 9 uur, waarbij we 2 bergtoppen beklommen hebben en we een tijdsdruk hadden. Daarbij droegen Robert en ik om beurten een backpack met eten, drinken, ehbo set, verschillende kleding (het weer kan erg snel omslaan op de berg) etc. mee. Robert heeft het zwaarste werk gedaan, hij droeg te tas tijdens de beklimmingen.

Dankzij Arjan en Christiaan is het ook nog eens een erg gezellige tocht geworden, een om nooit meer te vergeten!

Enne... het biertje achteraf smaakte beter dan ooit eerder!

Binnenkort nieuwe belevenissen vanuit dit prachtige land!