The doctor and the devil

Na onze geweldige avonturen in Rio met het carnaval moesten we even bijkomen, want ja... wij zijn ook geen 18 meer ;-)

Het is heerlijk weer en we wachten op ons vervoer, dat belooft veel goeds voor ons eilandje! We hebben alleen een klein probleempje: we hebben geen Braziliaanse Reais meer! Pinnen in Rio is niet mogelijk, aangezien alle banken dicht zijn vanwege carnaval en de pinautomaten niet bijgevuld worden. Samen met vele andere toeristen komen we met lege portemonnee’s de bank weer uit.

Maar onze redding blijkt (wederom) de Amerikaanse rakkers te zijn. Met dollars kom je een heel eind! Op Ilha Grande zit ook geen pinautomaat, maar daar is ook weer alles mogelijk met creditcard. Zo zie je maar weer, alles komt uiteindelijk wel op zijn pootjes terecht.

We hebben een hostel aan het water, en met een bootje worden we erheen gebracht. Op Ilha Grande is 1 dorpje, de wegen zijn van zand, er rijden geen auto’s en alles is er relaxed (manana, manana). Goede plek om even lekker te zonnen en te zwemmen.

De volgende dag is het helaas niet zo zonnig, maar bewolkt en drukkend warm! We liggen op het strand en af en toe moeten we ook echt de zee in om af te koelen. Het water is gelukkig wel lekker koel. Helaas niet echt mooi helder, Wendy heeft haar snorkel helaas voor niets meegenomen...

In de middag gaan we even het dorpje in en scoren we gelukkig nog even nieuwe zonnebrillen. Onze waren natuurlijk gestolen en we liepen al de hele dag te knijpen met onze ogen, wat natuurlijk niet echt bevorderlijk is voor de rimpels op mijn gezicht..haha

Terug naar huis, gebeurt er iets vervelends. We zijn bij het hostel en op de bootramp wil ik mijn voeten even afspoelen. Die ramp is echter behoorlijk glipperig en ik glij uit. Resultaat: diepe snee in mijn rechterhand en een snee op mijn voet. Gelukkig kunnen we het goed schoon spoelen en met hechtpleisters proberen dicht te krijgen.

Mijn rechterhand is even onbruikbaar, mijn eten moet gesneden worden en aankleden lukt ook niet echt. Raar gevoel om hulpeloos te zijn. De volgende dag gaan Robert en ik even naar de dokter. Deze vindt het niet ernstig genoeg om te hechten, of om antibiotica in te spuiten, dus de wond wordt schoongemaakt en ingepakt en we gaan weer op pad. Wel krijg ik een zalfje mee om het sneller te laten genezen en pijnstillers. Deze laatste zijn ook echt nodig, aangezien ik de afgelopen nacht niet heb kunnen slapen van de pijn.

Terug bij het hostel is Wendy onvindbaar. Robert zoekt de stranden af, maar niet te vinden. Nog een keer zoeken, weer niet gevonden. Later gaan we samen op pad en weer niet te vinden. Inmiddels beginnen we ons echt zorgen te maken en vragen we ons af of ze niet ontvoerd is door een gekke Braziliaan (tja, na onze beroving zijn we een beetje paranoia geworden). Net op het moment dat we de andere kant van het eiland willen gaan afzoeken, komt ze aanlopen.

Pfff... wat een opluchting. Na 2,5 uur zoeken is ze ongedeerd en weer boven water (ze bleek op een strandje te zitten, waar we toch echt een paar keer geweest zijn, maar we haar niet hebben gevonden)...

De pijnstillers werken behoorlijk goed, want ik voel haast niets meer en wil eigenijk niets anders dan slapen. Op zich niet zo vreemd, want afgelopen nacht heb ik voornamelijk wakker gelegen van de pijn.

Later die dag krijgt Wendy last van een buikloop, de nacht erop begint het ook bij Robert en ik ben de volgende ochtend ook aan de beurt. Ze vertelden wel dat het water veilig was om te drinken, maar waarschijnlijk was dat toch niet het geval. Niet zo’n prettig gevoel, maar godzijdank helpt de Immodium snel en komt het weer een beetje tot rust.

Die dag vertrekken we weer en gaan we terug naar Rio, waar we nog 1 nacht verblijven voordat we naar Iguacu vliegen. We komen terecht in een hostel, wat je eigenlijk beter kan omschrijven als een kleuterklas (sorry kleuters). Vooral de Australische jongeren gedragen zich als kleine kinderen en staan te gillen en te schreeuwen naar elkaar.

In de keuken maken we een maaltijd, maar dankzij de hygiene daar, en onze buikkrampen hebben we niet echt trek erin. Die avond gaan we vroeg naar bed, maar slapen lukt niet echt, aangezien er geen beleid is vanuit het hostel met betrekking tot lawaai. De hele nacht blèren de jongeren, we zijn blij dat we er weg gaan. Op sommige momenten verlang je toch wel naar de rust en hygiene van je eigen huisje. Dit hostel kan nog wel even rekenen op een pittige review van ons.

We vliegen richting Iguacu, wat ons uitgangspunt is voor een tochtje naar de watervallen. De watervallen behoren tot de grootste ter wereld, maar wat dit precies inhoudt, is voor ons nog een grote verrassing. De watervallen zijn van 2 kanten te bekijken: de Braziliaanse kant en de Argentijnse kant.

Daar waar je bij de Braziliaanse kant het mooiste uitzicht hebt over het geheel, heeft de Argentijnse kant weer de beste mogelijkheden om dichtbij de watervallen te komen en het zowel van boven als van beneden te bekijken.

We kiezen ervoor om alleen de Argentijnse kant te doen. Dit wordt ook aangeraden door ons (niet onpartijdige Argentijnse) hostel, maar ook de andere reizigers die we tegenkomen raden dit aan.

De dag begint een beetje bewolkt, drukkend warm en we hebben onze badkleding aan want... we gaan met een bootje naar de watervallen varen, er onderdoor en daar schijnen we zeiknat van te worden. Dat moet een heerlijke verfrissing brengen.

Eerst gaan we naar de bovenkant van de watervallen. Je hebt er een prachtig mooi uitzicht over de breedte van de van de watervallen en de hoogte is ook indrukwekkend. Wat een hoeveelheid water valt hier iedere seconde over de rand naar beneden!

Vervolgens kijken we van de onderste uitkijkpunten naar de waterval en een nevelwaas komt over ons heen. Gelukkig hebben we een onderwatercamera en kunnen we foto’s maken. De videocamera heeft minder geluk en blijft dan ook voornamelijk in de tas zitten.

Tijdens ons boottochtje maakt Robert ook nog een filmpje (met de onderwatercamera) van de tocht, terug te vinden op you tube, zie de volgende link:

http://www.youtube.com/watch?v=ObEJQ3rBv90&feature=BFa&list=PL84C525993A516527&lf=plpp_video

Soms zegt een foto (of in dit geval een filmpje) meer dan duizend woorden. Het was erg leuk en het water komt met zo’n kracht en in grote hoeveelheden naar beneden, dat je niet eens kunt zien waar je bent. Maar gelukkig hoefden we niet zelf te navigeren en werden we weer veilig afgezet aan de oever.

In het park hebben we nog de watervallen vanaf een eilandje bekeken en zijn we ook nog naar Garganta del Diablo (oftewel: de duivels keel) gegaan. Wat je daar ziet is eigenlijk helemaal onbeschrijflijk: van verschillende kanten komt het water samen en dondert met een noodvaart naar beneden. Als je daar per ongeluk in verzeild raakt, dan wordt je letterlijk opgeslokt door de waterval, vandaar dat de naam wel toepasselijk is.

We sluiten de dag af met een roeiboottochtje door de jungle daar, maar helaas troffen we geen dieren en helaas ook geen gids die wat vertelde. Maar, wat maakt het uit? We hebben er een geweldige dag gehad en zijn zeer onder de indruk van de watervallen daar! Als ze nog niet bij de 7 wereldwonderen horen is het een schande, ik zal er de volgende keer zeker voor stemmen!

Helaas maar 1 dag naar de watervallen, maar er wachten weer nieuwe avonturen op ons: Buenos Aires. We gaan er met een nachtbus heen en daar hebben we zo’n 4 dagen om de stad goed te bekijken, en om er te smullen van een echte, Argentijnse steak!

Het leven van een reiziger gaat niet altijd over rozen, soms heb je een ongelukje, soms ben je ziek en soms slaap je niet omdat anderen herrie maken. Maar daar staat tegenover dat we zoveel mooie dingen meemaken, op bijzondere plekjes op aarde, dat we dit leven voorlopig nog wel even vol kunnen houden!

O ja, inmiddels zijn we al een aantal dagen verder en kan ik vertellen dat mijn hand goed geneest en ik weer bijna alles kan :)

Tot de volgende keer! Hasta pronto!

Liefs,
Yvonne, Robert en Wendy

Nb. Geweldig om alle reacties te lezen op ons vorige verslag! We kunnen wel zien dat jullie er naar uit keken om de verhalen over carnaval te lezen (sorry voor de vertraging in de foto’s). Hopelijk hebben jullie dit verhaal ook weer met veel plezier kunnen lezen!