Patagonië - El Calafate & El Chalten

Vanuit het warme Buenos Aires vliegen we naar El Calafate, Patagonië. Een bestemming die ik enigszins met angst en beven tegemoet zie, aangezien het een plek is van extremen. Vier seizoenen in 1 dag en het kan er extreem koud zijn. Niet iets wat me enorm aanspreekt als ik het voor het zeggen heb.

Maar goed, soms moet je wat offers brengen om op de mooiste plekken op aarde te komen, dus alle warme kleding wordt weer aangetrokken en we gaan vol goede moed op pad!

El Calafate is een heel leuk plaatsje. Het heeft de charme van een wintersportdorpje en mooie, luxe ogende restaurantjes, waar je heerlijk kan eten.

Bij ons hostel aangekomen is iedereen in rep en roer want bij Perito Moreno, een van de mooiste en grootste gletsjers op aarde, staat ‘de brug’ op instorten. Dit is een stuk gletsjer die de linker- en rechterzijde van de gletsjer met elkaar verbindt. Eens in de 4 jaar stort deze in, waarna deze vervolgens weer aangroeit. Een unieke gebeurtenis dus en juist nu komen wij hier aan!

Op internet kunnen we live volgen hoe het gaat met de brug en wij zien er al grote stukken ijs vanaf vallen. Voor de volgende dag boeken we vervoer en hopen we zelf mee te maken dat de burg instort! Spannend!

Zodra we bij het park aankomen, vertelt de ranger ons al dat we te laat zijn en dat de brug vannacht al is ingestort. Jammer, maar de plek op zich is natuurlijk al zo bijzonder dat we daar niet lang om treuren. Daarnaast is het nog steeds een prima dag want de gletsjer is zeer actief dus spektakel staat ons te wachten.

We beginnen met een boottochtje langs de gletsjer en krijgen we de kans om het eens van dichtbij te bekijken. We staan buiten op de boot en het is best koud, maar we zijn zo onder de indruk van het uitzicht, dat we dat meteen weer vergeten. Wat vooral opvalt is dat de gletsjer blauw is. Heel bijzonder om te zien!

Vervolgens lopen we langs diverse uitkijkpunten en we hoeven niet lang te wachten tot we een stuk ijs van de gletsjer af zien vallen. En daarna nog een, en nog een. We hebben een perfecte dag uitgekozen om dit bijzondere schouwspel te zien en zelfs het weer is prachtig.

Overigens is deze gletsjer een van de weinigen die nog steeds groeit, hoewel je dat niet zou geloven als je continue brokken ijs ervan af ziet vallen. Zodra je er voor staat besef je eigenlijk hoe immens groot het is. Tot in de verte zie je het ijs. De voorste rand van het ijs, welke aan het water grenst, is toch zeker wel 30 meter hoog.

Soms vallen er kleine brokjes af, waardoor een groter stuk ijs instabiel wordt. Dan is het nog maar een kwestie van tijd of het hele brok van 30 meter komt naar beneden! Er zijn verschillende uitkijkpunten die steeds weer een ander beeld op de gletsjer bieden.

Die dag hebben we enorme mazzel gehad. We hebben meerdere mensen gesproken die de hele dag naar de gletsjer hebben gekeken en niets hebben zien vallen en wij werden op onze wenken bediend.

Ons geluk is zich daarna een klein beetje tegen ons gaan keren. Maar, alleen maar een klein beetje hoor ;-)

Na El Calafate vertrekken we richting El Chalten, waar we bij Mount FitzRoy mooie wandelingen willen gaan maken. We komen wederom aan in een schattig dorpje, wat veel gezelligheid uitstraalt. Daar zijn de Argentijnen erg goed in: gezelligheid creëren. Iets waar wij erg blij van worden.

De dag van aankomst biedt ons gelijk de mogelijkheid om een wandeling te maken naar het uitkijkpunt op Mount FitzRoy. Indrukwekkende bergtoppen, die door velen mooier en imposanter gevonden worden dan de Torres del Paine.

Dat klinkt veelbelovend. Tijdens onze wandeling zitten we steeds tussen regen en zonneschijn in, maar de regen zet niet echt door. Tot zover kunnen we stellen dat we wel weer geluk hebben. Maar als we na 1,5 uur bij het uitkijkpunt komen, dan blijkt dat er niets is om te zien. De toppen van FitzRoy zitten volledig in de wolken. Dat is wel erg jammer, maar we hebben nog goede hoop op morgen. Dan gaan we een hike maken naar de Cerro Torre, bergtoppen die eveneens indrukwekkend zijn.

Die avond zitten we aan een heerlijke maaltijd (de Argentijnen kunnen echt goed koken) terwijl de storm buiten toeneemt. Wat een regen en een wind! Het schuurt later ook langs onze kamer, dat we maar oordoppen in doen om het niet te merken..haha

De volgende ochtend gaat de wekker om 7 uur, maar het stormt en regent nog steeds. We besluiten om nog een uurtje te blijven liggen. Om 8 uur stormt en regent het nog steeds. We besluiten om nog maar een uurtje te blijven liggen. Om 9 uur gaan we er toch maar uit en lijkt het erop dat de storm afneemt.

Na het ontbijt is het redelijk opgeklaard en kunnen we toch nog gaan hiken. De tocht richting de Cerro Torres is erg mooi. Door bos, langs de bergen, langs een rivier en uiteindelijk na zo´n 3 uur komen we bij een meer aan met een gletsjer.

Daar waait het zo enorm hard dat we geen controle meer hebben over ons eigen lichaam. Bizar! Er vliegt zand en gruis door de lucht, waardoor je maar snel je ogen dicht moet doen. Blijkbaar komt dit vaker voor, want er is een soort schuilkelder gebouwd en al snel vluchten we daarheen om even op adem te komen.

Dit is het eindpunt van onze tocht, met op de achtergrond de Cerro Torre. Maar ook deze keer, zijn ze niet zichtbaar... Wederom liggen ze in de wolken en het ziet er zelfs naar uit dat er veel neerslag in de wolken zit. Hmm.. balen, want we moeten nog een paar uur terug lopen.

Zodra de wind een beetje afneemt, wagen we de gok en lopen we even naar de rand van het meer. Daar liggen op de oever grote blokken ijs, welke van de gletsjer af gevallen zijn. Ook drijven er nog ijsschotsen in het water.

Ondanks het feit dat de bergen niet zichtbaar zijn, is het uiteindelijke eindpunt toch indrukwekkend en spectaculair!

Op de terugtocht hebben we weer mazzel, want de verwachte regen draait een andere kant op en wij lopen terug naar het leuke dorpje El Chalten. Op een bepaald moment lijkt het zonnetje door te komen en laten de Cerro Torre zich even zien. Niet allemaal tegelijk, maar we hebben toch een beetje een idee hoe ze eruit horen te zien!

De volgende dag vertrekken we alweer. Dit keer naar Puerto Natales. We laten Argentinie achter ons en komen in Chili terecht. Dit is ons uitgangspunt voor de W-trek, bij Torres del Paine. Die trek is weer zo bijzonder geweest, en hoewel we hem al achter de rug hebben (en de facebookers de foto’s al hebben gezien), vertel ik daar in het volgende verslag over. En die zal niet al te lang op zich laten wachten, dat beloof ik!

Liefs uit Chili!

Yv en Ro