Surrealisme

Zodra we richting de grens van Bolivia rijden, merken we al een verschil. Het landschap wordt droger, de mensen zien er anders uit en lopen in kleurige klederdracht. We hebben de bus van 5.30u genomen en om 12.30u komen we aan bij La Quiaca, een plaatsje waar iedereen eigenlijk alleen maar is om de grens over te steken.

Wat dan wel weer verbazingwekkend is, is dat er nergens staat aangegeven waar de grens is. Bij verschillende mensen vragen we de weg en uiteindelijk komen we er aan. Na een uur zijn alle formaliteiten bij de douane achter de rug en lopen we over de brug letterlijk Argentinië uit en Bolivia in.

Daar proberen we nog wat geld te wisselen (maar onze dollars zijn te oud en daardoor niet gewenst en voor onze Chileense peso’s krijgen we maar een schijntje van de werkelijke waarde). Dus gaan we even pinnen. Er schijnt een pinautomaat in het plaatsje te zijn, maar ook daar is het een zoektocht en moeten we meerdere malen de weg vragen.

De pinautomaat geeft alleen maar briefjes van 20 Bolivianos, wat neerkomt op ongeveer € 2,20 en het maximumbedrag dat we per keer kunnen pinnen komt neer op zo’n € 55,00. Na een aantal transacties hebben we eindelijk een beetje geld op zak, zodat we ook daadwerkelijk een tijdje vooruit kunnen.

Het grensplaatsje aan de Boliviaanse kant heet Villazon en ligt op 3.445 meter hoogte. En dat is goed te merken! Direct ben je kortademig en de meeste mensen krijgen hoofdpijn.. Rare gewaarwording.

Na weer wat gezoek komen we aan bij het treinstation. Daar nemen we de trein naar Tupiza en voor € 9,00 voor 2 personen zitten we prinsheerlijk in luxe stoelen en krijgen we ook nog eens een broodje en een colaatje gratis! Het uitzicht is ook niet verkeerd, bergen en cactussen. Geweldig om weer eens iets heel nieuws te zien.

We komen ’s avonds aan in Tupiza en hebben een goed hostel met warm water, wat niet altijd standaard blijkt te zijn in Bolivia. We blijven nog 2 hele dagen in Tupiza om te wennen aan de hoogte. Tupiza ligt op 3.000 meter en dat is goed te doen. Die dagen vermaken we ons in het stadje en gaan nog even naar de bergen om mooie foto’s te maken.

Op zondagochtend is het zover: we gaan met Tupiza Tours een tour maken door het Southwest Circuit van Bolivia, een populaire tour met veel mooie natuur. We delen de jeep met Claudio uit Zwitserland en Arnauld uit Frankrijk. De chauffeur is Idel en zijn vrouw Eusebia gaat mee als kok. We doen deze tour met 3 jeeps van de organisatie en ook met de mensen in de andere jeeps brengen we de komende dagen door.

Zodra we Tupiza uitrijden zien we al verschillende bijzondere rotsformaties. Een stukje verder komen ook de cactussen in beeld en... de lama’s. Wat een grappige dieren zijn dit!! Vooral de kleintjes zijn erg schattig, je zou er zo eentje mee naar huis willen nemen.

Het uitzicht is prachtig vanuit de auto, we rijden steeds dieper de woestijn in en we gaan ook de hoogte in. Op een bepaald moment komen we langs Devil’s Pass, waar altijd harde wind staat en een rode zandduin ligt. Het zand waait alle kanten op en we worden gezandstraald, maar toch gaan we naar buiten om van het uitzicht te genieten.

In de auto worden we verrast met alle soorten muziek en zelfs onze eigen Vengaboys en Gerard Joling komen voorbij. Voor het eerst tijdens onze reis horen we Nederlandse muziek, wat toch wel erg apart is... haha. Gelukkig was dat maar eenmalig en hebben we de rest van de tour wat meer gepaste muziek bij de omgeving.

We overnachten in een klein plaatsje waar 20 mensen wonen, in de middle of nowhere. Daar beklimmen we nog even een berg voor de zonsondergang, welke echt spectaculair is! We krijgen die avond van de koks zo lekker te eten dat we waarschijnlijk een paar kilo aankomen tijdens deze tour. En helemaal leuk is het om het lokale eten te krijgen.

Onze accommodatie is een stenen huisje met een golfplaten dak, wat normaal is in deze woestijn. Na zonsondergang wordt het er echt koud en verwarming is er niet. We hebben slaapzakken gehuurd en met onze slaapzak liggen we onder de dikke dekens (ik dan, Robert had het niet zo koud als ik) en werd het behaaglijk. Die avond zagen we een prachtige sterrenhemel en zelfs de melkweg was zichtbaar. En dat maakt het de moeite waard om in de middle of nowhere te zitten!

De volgende dag worden we om 4.30u gewekt en hebben we een lange dag voor de boeg. We rijden in het donker weg en komen met zonsopgang aan bij een oud Inca dorpje. Inmidddels verlaten, maar vroeger woonden er 600 mensen (en er waren 30 kerken). Erg bijzonder om te zien, want hoewel er nu voornamelijk nog maar ruines staan, is het goed voor te stellen hoe de mensen destijds leefden.

Vulkaan Uturuncu (6.008 m hoog) wordt zichtbaar als we iets verder rijden. Deze vulkaan wilden we beklimmen, maar vanwege de sneeuw is het te gevaarlijk en gaat het feest niet door.

We komen weer langs vele lama’s en bij Laguna Hedionda zitten 4 roze flamingo’s. Het meer is ook prachtig stil en de besneeuwde vulkaan weerspiegelt mooi in het water. Wat is de natuur toch mooi!

Als we iets zuidelijker gaan, zien we dat het vulkanische landschap zich duidelijker toont. Langs de rivieroever ligt al een soort vulkanisch modder en soms is er oxydatie te zien, wat een roestachtige kleur geeft. Er is een thermal hot spring, waar ik uiteraard even in ga zitten. Heerlijk water van 38 graden!

Na een heerlijke lunch reizen we richting Desierto de Dali, genoemd naar Salvador Dali. Dali is bekend om zijn surrealistische schilderijen en deze woestijn doet ook enigszins surrealistisch aan.

De volgende stop is de vulkaan Licancabur, 5.960 m hoog. Ook deze stond op het verlanglijstje om te beklimmen, maar vanwege dezelfde sneeuw gaat ook deze beklimming niet door. Maar, niet getreurd: juist omdat er sneeuw op de vulkaan ligt, is hij veel mooier om te fotograferen.

Voor de vulkaan liggen 2 meren: Laguna Blanca en Laguna Verde. De een is wit/grijs en de ander moet groen zijn. Maar er staat helaas teveel wind, waardoor de kleur groen niet zo goed uitkomt. Toch nog steeds indrukwekkend!

Tijdens onze tour vertoeven we steeds op grote hoogte. Gemiddeld overnachten op 4.300 meter en overdag komen we zelfs op 5.000 meter hoogte. In ruststand merken we er niet veel van, maar zodra we ons inspannen merken we dat we snel kortademig worden. Ook komt er regelmatig een hoofdpijn opzetten die pas weer wegtrekt als we dalen.

Als we bij de vulkanische geisers aankomen, zitten we op 5.000 meter. Daarnaast ruikt het er erg naar zwavel, waardoor de meeste mensen er niet al te lang blijven. Maar wij vinden het er geweldig! Rook komt uit de grond, je hoort het er sissen en het water borrelt er. Ook liggen er weer modderpoeltjes die ook behoorlijk borrelen. Sommigen zijn niet grijs, maar een beetje roze. Tot nu toe de mooiste van onze trip!

Tot slot gaan we naar Laguna Colorada, een meer waarbij het water rood kleurt vanwege de mineralen en de algen. Maar op sommige plekken is het water blauw en soms lijkt het zelfs wit. Heel bijzonder. Daarnaast staat het meer vol met honderden flamingo’s! Geweldig om ze in hun natuurlijke omgeving te zien! We blijven er voor de zonsondergang en hebben de tijd om ze goed te observeren.

We overnachten weer in een soortgelijke accommodatie als de eerste nacht, maar nu is het alleen nog een stukje kouder. Na het avondeten duiken we onze slaapzak in om niet onderkoeld te raken. ’s Nachts vriest het behoorlijk en hoewel we dan wel binnen zitten, vriest het zelfs aan de ontbijttafel

Op dag 3 starten we bij Arbol de Piedra, een boom van steen. In deze woestijn treffen we regelmatig rotsen die aparte vormen hebben of die ineens alleen staan. Zo is ook deze rots. Later op de dag treffen we ook nog een rots met de vorm van een condor, erg bijzonder om te zien.

Eromheen staan ook nog wat andere, leuke rotsen waar we op kunnen klimmen. En dat laten we natuurlijk niet na. Daarna komen we weer langs bijzondere meren. Het bijzondere aan deze omgeving is dat er veel mineralen in de grond zitten, waardoor ieder meer ook weer anders uitziet qua kleur. Bij een van de meren zijn weer flamingo’s te zien en het blijft erg bijzonder om te zien.

De rest van de dag zien we nog meer bijzondere rotsen en komen we in een klein stadje: San Cristobal. Ook dit stadje ligt behoorlijk afgelegen in de woestijn, maar toch konden we er een heerlijk verfrissend ijsje kopen :)

Die avond komen we in Uyuni aan en kunnen we weer douchen, voor het eerst in 3 dagen. We gaan weer vroeg naar bed, want we gaan naar de Salar de Uyuni voor de zonsopgang. Om 5u worden we gewekt en gaan we direct op pad. Bij het Salt Hotel (een hotel helemaal gemaakt van zout) zien we de zon opkomen, maar helaas veel wolken. En het is behoorlijk koud.

We ontbijten daar en zitten aan een tafel van zout, stoelen van zout, erg grappig! Na het ontbijt blijkt dat de wolken vertrokken zijn en is het zonnig en warm! We gaan een stuk de zoutvlakte op om foto’s te maken. Onze gids, Idel, weet de meest grappige poses te verzinnen en we hebben grote lol!

De zoutvlakte is enorm groot, zo’n 12.000 km2 en ligt op een hoogte van 3.650 meter. De oppervlakte bestaat uit een laag zout, een laag water, een laag zout etc. Iedere laag is wel een aantal meter dik, dus we hoeven niet bang te zijn om door het zout te zakken.

Ieder jaar is er een regenperiode, en zodra wij er zijn is het net 3 weken geleden gestopt met regenen. Een deel van de zoutvlakte ligt nog onder water, waardoor niet alles bereikbaar is, waaronder het eiland met grote cactussen en de laatste, overgebleven vulkaan Tunupa, die we wilden beklimmen...

De laatste stop tijdens onze trip is de Train Cemetery. Net buiten Uyuni staan allemaal oude treinen die niet meer gebruikt worden. Na hun laatste rit worden ze daarheen gebracht en gestald. Leuk is dat je er mooie foto’s kan maken, en je mag erop klimmen.

Met wederom een heerlijke lunch komt de tour tot een einde. De afgelopen dagen waren geweldig mooi en keer op keer werden we verrast door weer een natuurwonder! Wat een bijzonder land en gelukkig hebben we hier nog een paar weken. We kijken uit naar de rest van het land!