The World's Most Dangerous Roads Part 1/3

Laten we eerst eens beginnen met het mooiste bericht dat we deze reis hebben gehad; we zijn trotse Ome Robert en Tante Yvonne geworden van Bent, de zoon van Arno en Monique! Nu kan ons geluk helemaal niet meer stuk.

Waar waren we ook alweer? Oh ja, in Bolivia...

Bolivia is het land van de extremen. Roze flamingo’s en roze dolfijnen, van gortdroge woestijn naar tropisch rivieren, van 6.542 meter naar zeeniveau.

En vooral dit laatste levert gevaarlijke weggetjes op!

Ons avontuur gaat verder vanaf Uyuni bij de zoutvlaktes naar Potosi dat noordelijker en hoger ligt. De busrit naar Potosi gaat al langs gevaarlijk uitziende ravijnen. Maar gelukkig let onze busschauffeur de gehele 6 uur goed op en levert hij ons veilig af.

Vanaf Potosi gaan we verder naar Sucre met een omgebouwde bus die een tram moet voorstellen, over de oude treinbaan. Ook hier weer kijken we soms honderden meters de diepte in, maar ons aparte karretje blijft gelukkig netjes op de rails. Gedurende de reis hoeft de chauffeur er maar twee keer uit om puin van de baan te ruimen en de overige obstakels renden zelf weg :)

Daarna van Sucre naar La Paz, een langere rit van 12 uur dus dit keer is het de nachtbus. Wederom kronkelige bergweggetjes, alleen weten we nu niet hoe diep de ravijnen zijn, hoe hard de buschauffeur rijdt en of ie uberhaubt nog wakker is. En dan moeten wij gaan slapen... jaja.

In La Paz zijn we natuurlijk blij dat we heelhuids zijn aangekomen (met dank aan de beschermengel), maar omdat we nu toch goed opgewarmd zijn besluiten we maar meteen wat Adrenaline Adventures (ja dat mag gerust met een hoofdletter) te boeken.

Maar eerst even terug naar Potosi.

Potosi – Aan de voet van Cerro Rico
In Potosi arriveren we in de eerste grote stad (voor ons) van Bolivia, met 150k inwoners. Meestal houden we niet (meer) zo van de drukte van grote steden, maar in Potosi hangt meteen een leuke sfeer. De goed bewaarde koloniale gebouwen dragen daar zeker aan bij.

Potosi claimt de hoogstgelegen stad van de wereld te zijn, maar dat is niet waar want ik heb uitgevonden dat zowel China als Peru een stad(je) hebben van boven de 5.000 meter. Maar goed met 4.090 meter doet Potosi leuk mee en ik kan verklappen dat het “klimmetje” vanaf het busstation naar het hostel flink tegen viel! Waarom ook altijd het belangrijkste plein op het hoogste punt bouwen? Zal vast iets met verdediging tegen de vijand te maken hebben. Door het hoogteverschil ligt Potosi eigenlijk tussen de 3.900 en de 4.090 meter. Dat geeft een mooi contrast, wat vooral goed vanuit de Mirador te zien is.

De mirador is eigenlijk een soort Euromast, ook met een restaurant bovenin waar je een prachtig uitzicht hebt. Anders dan in Rotterdam kost het hier EUR 0,40 om boven te komen en een uitgebreide lunch kost zo’n EUR 3 per persoon. Wat opvalt is dat Potosi geen sloppenwijken kent. Vanuit de toren is de gehele stad te zien en het lijkt erop dat iedereen zo’n beetje een gelijkwaardig huis heeft.

Aan de rechterkant torent de Cerro Rico boven de stad uit, de reden waarom deze stad uberhaubt bestaat. In 1545 kregen de Spanjaarden er lucht van dat deze Cerro Rico (Rijke Berg) een wel erg grote hoeveelheid van het kostbare metaal zilver bevatte. Direct namen ze de hele handel in beslag en organiseerde ze 400 jaar lang een directe transportlijn van Bolivia naar Spanje. Er wordt gezegd dat de Spanjaarden van al dat zilver met gemak een brug naar Spanje konden bouwen en dan nog steeds over hadden om er overheen te transporteren. Onder embarmelijke omstandigheden werkten locals en slaven in de mijn en door alle gangen en tunnels is het een wonder dat de berg nog overeind staat.

De Cerro Rico is nu een cooperatieve mijn, waarbij de stadsbewoners gemeenschappelijk eigenaar zijn en de opbrengsten eerlijk worden verdeeld. Waar zie je dat nog ter wereld?

Sucre – De mooiste stad van Zuid-Amerika?
Sucre heeft nog veel meer en nog veel mooiere koloniale gebouwen dan Potosi, waaronder ons hotel. We kijken onze ogen uit en onze mond valt steeds meer open van verbazing. Al vrij snel komen we allebei tot dezelfde conclusie. Dit moet de mooiste stad zijn van Zuid Amerika en misschien nog wel van een groter gedeeltje van de wereld ook, althans van wat wij hebben gezien. Oordeel zelf aan de hand van de foto’s!

Er zijn mooie smalle straatjes, soms steil omhoog. De prachtigste binnenplaatsen, tuinen, parken en we zijn zelfs naar een museum geweest om te zien hoe al dit moois (vooral door de Spanjaarden) is bedacht. Sucre valt inmiddels onder de UNESCO bescherming.

La Paz
Eens was Sucre de hoofdstad van Bolivia, nu is deze macht verschoven naar La Paz. Volgens mij gewoon omdat daar meer ruimte was en de populatie groeit nog steeds in rap tempo. Volgens de onofficiele tellingen wonen er inmiddels meer dan 2 miljoen mensen. Ook La Paz is tegen de heuvels opgebouwd wat vooral ’s avonds een prachtig gezicht geeft. Helaas heeft La Paz ook de negatieve kanten van een grote stad. De gebruikelijke stinkende uitlaten, vuil, zwervers en slechtere buurten. Maar ons hostel is prima en hier bivakeren we voorlopig een dag of 10.

In La Paz zitten we nu 3 dagen. De eerste dag hebben we alles geboekt en dat was een goede dag rondkijken en de meest betrouwbare (en betaalbare) partijen uitzoeken.
De tweede dag, gisteren dus, hebben we de Chacaltaya vulkaan beklommen!

Chacaltaya – 5.421 meter (17,785 ft)
De top of “Summit” zoals echte mountaineers het noemen ligt op 5.421 meter!
Dit klinkt hoog en dat was het ook, maar de klim zelf was maar 120 meter want je wordt bijna op de top afgezet met de jeep. Toch moet je een klimmetje boven de 5.000 meter niet onderschatten want de ijle lucht zorgt er voor dat je veel minder zuurstof binnenkrijgt als beneden en dat voel je iedere stap.

Met onze gids en zijn jeep reden we de berg op naar de oude ski-lodge. Jaja, want het Chacaltaya ski-resort was lang het hoogstgelegen wintersport gebied van de wereld. Helaas is een aantal jaar geleden de gletsjer op de top volledig weggesmolten en is ook de sneeuwval flink achteruit gegaan. Geskied wordt er dus al lang niet meer, maar leuk om de verlaten lodge nog even te zien.

De weg vanaf La Paz (3.700m) naar de Lodge (5.300m) ging zoals iedere bergweg kronkelig en langzaam, maar de route was prachtig. In 1,5 uur waren we bij de lodge en hier begon onze hike. Eerst naar de eerste (lagere) top van de berg, toen naar beneden en daarna naar de Summit! Door de verse sneeuw en de losse stenen bereikten we in 45 minuten de echte top en namen toen een alternatieve route terug. Ik kan in woorden proberen te omschrijven hoe mooi het daar was, maar met foto’s werkt het veel beter dus bij deze!

Over de Adrenaline Adventures vertellen volgende week meer, want deze gaan de komende dagen plaatsvinden. Maar maak jullie niet ongerust hoor, want we gaan alleen maar een (iets hoger) bergje beklimmen en een stukje downhill mountainbiken. Met een ervaren gids, natuurlijk. Tot volgende week!