Een duik in de jungle

Na onze hartslagverhogende avonturen leek het ons een goed idee om het even iets rustiger aan te gaan doen. Dus besloten we een tochtje naar de Amazone te maken. Met de bus zou de rit 20 uur duren en voornamelijk over wegen gaan a la de death road. Dat sprak ons niet zo aan dus we namen een vliegtuigje naar Rurrenabaque.

Het vliegtuigje bleek 18 mensen te kunnen vervoeren en dat maakte het toch wel even spannend. Maar onze piloten wisten ons binnen 50 minuten veilig af te leveren in de jungle. Daar waar La Paz ligt op zo’n 3660 meter hoogte, ligt Rurrenabaque op 200 meter boven zeeniveau.

Een totaal andere wereld en ook totaal andere temperaturen. Heerlijk warm, wat een verademing is. Enig nadeel is dat er wel veel muggen zijn, maar met deet weten we ze op een afstandje te houden!

De volgende ochtend gaan we op tour naar de pampa’s (wetlands). Samen met een oude Amerikaan stappen we in de auto en rijden we in zo’n 2,5 uur naar Santa Rosa. De lucht begint er een beetje dreigend uit te zien, maar we hopen dat het overwaait. Na een lunch gaan we met een bootje het water op en helaas komt de regen met bakken uit de lucht vallen. Warme regen dit keer, ook wel eens leuk. Dus de poncho’s maar aan en hopen dat het snel over drijft.

Vanwege de regen is dit moment niet zo’n geschikt om dieren te spotten, dus we gaan maar richting onze lodge. Op een iddylisch plekje aan het water staat een lodge, waar we de komende 2 nachten door zullen brengen.

Zodra het donker wordt komen de muggen tevoorschijn en laten de dieren in de jungle zich horen. Met uitzondering van de krekels zijn er geen geluiden die ik herken, maar het is geweldig om er gewoon naar te luisteren.

’s Nachts slapen we heerlijk, gelukkig hebben we een klamboe waar we veilig onder kunnen liggen en de geluiden van de natuur zijn heerlijk rustgevend...

De volgende ochtend gaan we op jacht naar anaconda’s. Slik, niet echt mijn favoriete dieren, maar ik laat me niet kennen. Met de boot varen we richting een eilandje, waar ze schijnen te zitten. Inmiddels is het mooi, zonnig weer geworden en kunnen we ook aardig wat verschillende vogels spotten.

Op het moment dat wij er zijn is het het einde van het regenseizoen. Dat maakt het wat lastiger om anaconda’s te spotten. Ze zitten dan verder weg van het eiland. Met onze regenlaarzen stappen we uit de boot en lopen door de modder en het water een beetje te speuren. We treffen geen anaconda, maar wel een specht in de bomen en een tarantula met allemaal baby’s. Slik, gelukkig heb ik een goede zoomlens op mijn camera, haha. Robert zit er natuurlijk weer bovenop met zijn camera, alles voor de beste foto ;-)

Terug bij onze lodge hebben we ’s middags wat tijd na de lunch. In de bomen achter de lodge zitten aapjes en later treffen we nog een groepje Capybara’s wat eigenlijk het meest lijkt op een grote hamster/bever. Erg grappig :)

Later die middag gaan we weer op pad: vissen op pirañha’s! Hoewel Robert de ene vis na de andere binnenhaalt, wordt mijn aas stiekem van mijn haakje gegeten. Curieus... Toch grappig om te doen en Robert vangt ook nog een kleine meerval.

Vervolgens gaan we naar een bar waar we genieten van de zonsondergang over de pampa’s. De kleuren zijn weer erg mooi en zo zitten we toch weer op een bijzonder stukje van de wereld.

Zodra het donker is, stappen we weer in de boot en varen we richting de lodge. Onderweg spotten we nog wat kaaimannen, maar het meeste ben ik onder de indruk van de sterrenhemel. Geen verlichting om ons heen om het beeld af te zwakken en de enorme hoeveelheid sterren is prachtig. Ook zien we nog de melkweg, wat ook echt indruk maakt!

De volgende ochtend staan we vroeg op, want nu gaan we de zonsopgang bekijken. Dit keer iets minder spectaculaire kleuren, maar zodra de zon op de bomen begint te schijnen, begint de dag en komen de dagdieren weer tot leven. Aapjes maken de gekste geluiden (vooral de brulaap) en de vogels beginnen te zingen.

Helemaal blij keren we terug naar de lodge voor een ontbijtje. In de rivieren zwemmen overigens ook nog dolfijnen, en wel de roze dolfijnen. Af en toe zien we er eentje opduiken naast de boot, maar al snel vertrekken ze weer.

Tijdens het ontbijt wordt een toekan gespot in een boom vlakbij ons. We gaan snel kijken en ik pak snel de videocamera uit de kamer. Zodra ik klaar sta om te filmen, vliegt hij helaas weg. Maar gelukkig heeft Robert hem goed vastgelegd op de foto. Wijze les: altijd paraat zijn... haha

We gaan weer op pad en dit keer hebben we geluk: we treffen blauw/gele papegaaien, nog een toekan (en nu staat ie wel op de film), ooievaars en nog meer bijzondere dieren. Op een plek waar veel dolfijnen zitten, stoppen we en kunnen we zwemmen. Ik duik het water in, maar helaas blijven de dolfijnen op een afstandje.

Later zien we de dolfijnen gelukkig nog wel een stuk dichterbij en ze spelen een beetje in de buurt van de boot. Erg leuk om te zien, dieren waar je echt vrolijk van wordt.

Na de lunch gaan we terug naar Rurrenabaque en daarvandaan gaan we met hetzelfde vliegtuigje weer terug naar La Paz. Gelijk na aankomst merken we al dat we weer kortademig worden. Tja, we komen van 200 meter en landen op 3.660 meter, een behoorlijk verschil in hoogte. Daar moeten we weer even aan wennen!