Coca en Copa

Na terugkomst uit de jungle hadden we even een wat lastigere tijd. We moesten weer
opnieuw wennen aan de hoogte in La Paz en waren snel buiten adem. Ook liepen we allebei een beetje te kwakkelen qua gezondheid. Allebei verkouden en het gaat maar niet over.

Vandaar dat we niet zoveel gedaan hebben de afgelopen tijd. Maar, in La Paz hebben we nog wel een bezoekje gebracht aan het Cocamuseum. Met een boekje in onze eigen taal liepen we langs de panelen die van alles wisten te vertellen over het gebruik van Coca. En dat was best interessant.

Wist je bijvoorbeeld dat...

• Cocabladeren al duizenden jaren door de mensen van de Anders gebruikt worden;
• Zodra je op hoogte bent, is de luchtdruk lager. Daardoor krijg je minder zuurstof binnen. Daarnaast kun je op hoogte last krijgen van hoofdpijn, misselijkheid en duizeligheid. Door het kauwen op cocabladeren wordt het makkelijker om op hoogte te leven;
• Cocabladeren en cocathee zijn vrij verkrijgbaar in Bolivia (en spotgoedkoop);
• In Bolivia werkten (en werken nog steeds) veel mensen in de mijnen. In vroeger tijden waren de cocabladeren voor de mijnwerkers net zoveel waard als goud;
• Slechte bazen gaven hun mijnwerkers geen eten, maar gaven hen cocabladeren. Daardoor konden ze langer werken zonder pauzes;
• Wetenschappelijk onderzoek heeft aangetoond dat het kauwen van cocabladeren geen nadelig effect heeft op de gezondheid van de mensen;
• Door het kauwen op cocabladeren worden sommige voedingsstoffen zelfs beter opgenomen in het lichaam;
• Coca werd in de 19e eeuw bewerkt tot cocaïne, wat lange tijd een verdovingsmiddel van artsen en tandartsen was;
• Cocaïne, in de hierboven omschreven vorm zat ook in de eerste versie van Coca Cola. Later werd het ook gebruikt in bepaalde franse wijnen;
• Toen men erachter kwam dat cocaïne ook als geestverruimend middel gebruikt kon worden, steeg de vraag explosief;
• De Amerikaanse overheid wilde toen wereldwijd alle vormen van coca verbieden, alleen in Zuid-Amerika bepaalden ze dat zelf wel;
• Crack is de ongekristalliseerde variant van cocaïne en daardoor veel goedkoper, en daardoor ook geliefd onder de arme junks;
• De Amerikanen zijn de grootste afnemers van de cocaïne uit Zuid-Amerika;
• Zonder tussenkomst van de westerse wereld was er niets aan de hand geweest en zou coca alleen gebruikt worden in de vorm van bladeren en thee om het leven op hoogte te verbeteren;
• Er hing zelfs een foto van Fidel Castro met een Coca Cola... Mmm...

Best wel een interessant museum, toch weer dingen geleerd die we niet eerder wisten!

Na La Paz was het tijd voor onze tocht richting het westen. Dit keer richting Copacabana. Dit ligt aan het Titicacameer, het hoogst gelegen meer van de wereld en dit meer is ook de grens met Peru, wat onze volgende bestemming is op onze reis.

Wat nog wel apart was dat we bij het meer aangekomen de bus uitmoesten en toen met een bootje naar de overkant moesten varen. Onze bus ging op een soort vlot (!) apart naar de overkant. Wij zaten aan de overkant te hopen dat het vlot niet zou zinken met bus erop en al onze spullen erin, maar gelukkig ging dat goed.

Minder gelukkig was Copacapana zelf. Daar waar we gehoopt hadden, dat we een leuke badplaats zouden treffen, met een aangenaam klimaat, troffen we helaas een koud, guur dorp. Copacabana ligt tussen 2 heuvels in, in het dal. Het strand stonk en de riolering van een hotel leek linea recta het meer in te lopen.

Toch een iets minder idyllisch plaatsje dan we gehoopt hadden (en wij raden jullie dus het gelijknamige strand in Rio aan!). Verder is het erg toeristsch: allemaal restaurantjes en souvenirwinkeltjes. Veel mensen ontvluchten Copacabana dan ook om naar Isla del Sol of Isla de la Luna te gaan. Beide eilanden liggen in het Titicacameer en zijn onder andere interessant vanwege de overblijfselen van de Inka’s.

Normaliter iets waar we wel erg in geïnteresseerd zijn, maar we waren beiden nog een beetje aan het kwakkelen. We hebben dus voornamelijk in of op bed gelegen.

Robert heeft nog wel de Cerro Calvario beklommen. Dit is nog steeds een bedevaartsoord voor de lokale bevolking en is hiermee een belangrijke heilige (christelijke) plek.
De weg omhoog is een pittige klim van zo’n 150 meter hoogteverschil over ongelijke rotsblokken. Maar het uitzicht is prachtig en vooral tijdens de zonsondergang trekt deze plek ook veel bekijks bij andere reizigers.
Helaas heb ik het gemist, maar gelukkig heeft hij wel foto’s gemaakt :)

Hiermee is onze tocht door Bolivia tot een einde gekomen. Met volle overtuiging zeggen we beiden dat dit het meest indrukwekkende land van onze reis is (maar, gezien de vele verslagen en foto’s hadden jullie dat vast wel gedacht..haha).

Nu staan we aan de vooravond van een nieuw avontuur: de heilige vallei van de Inka’s. Inmiddels is Robert helemaal opgeknapt, ik loop nog een beetje te sniffen en te snotteren, maar dat zal vast snel weer beter worden. We hebben er zin in!

Hasta pronto!